اتیولوژى و پاتوژنز استئومیلیت (عفونت استخوان) بیشتر توسط باکترى‌هاى پیوژن و مایکوباکترى‌ها ایجاد مى‌شود. میکروارگانیسم‌ها از طریق انتشار هماتوژن یا مستقیماً زا راه یک زخم یا از یک کانون عفونى مجاور وارد استخوان مى‌شوند. متافیز استخوان‌هاى دراز در کودکان (تیبیا، فمور، هومروس) و ستون مهره‌ها در افراد بزرگ‌سال شایع‌ترین محل‌هاى درگیر هستند. بیشتر از ۹۵% موارد استئومیلیت هماتوژن توسط یک ارگانیسم منفرد ایجاد مى‌شود، و استاف طلائى مسئول حدود ۵۰% کل موارد است. سایر پاتوژن‌هاى شایع در بزرگسالان ارگانیسم‌هاى باسیلى گرم منفى (پسودومونا، سراشیا، سالمونلا، اشریشیاکولی) هستند. سل، بروسلوز، هیستوپلاسموز، کوکسیدیوایدومایکوز، و بلاستومایکوز، از علل کمترى شایع استئومیلیت هستند. عفونت‌هاى ناشى از کانون عفونى مجاور (مانند زخم‌هاى پاى افراد دیابتی) اغلب چند میکربى هستند و احتمال دخیل بودن باکترى‌هاى گرم منفى و بى‌هوازى در آنها بیشتر است. همچنین، استفا طلائى علت عمده عفونت‌هاى بعد از عمل است، و استافیلوکوک‌هاى کوآگولاز منفى اغلب سبب عفونت در پروتزهاى مصنوعى مى‌شوند.


اتیولوژى و پاتوژنز استئومیلیت (عفونت استخوان) بیشتر توسط باکترى‌هاى پیوژن و مایکوباکترى‌ها ایجاد مى‌شود. میکروارگانیسم‌ها از طریق انتشار هماتوژن یا مستقیماً زا راه یک زخم یا از یک کانون عفونى مجاور وارد استخوان مى‌شوند. متافیز استخوان‌هاى دراز در کودکان (تیبیا، فمور، هومروس) و ستون مهره‌ها در افراد بزرگ‌سال شایع‌ترین محل‌هاى درگیر هستند. بیشتر از ۹۵% موارد استئومیلیت هماتوژن توسط یک ارگانیسم منفرد ایجاد مى‌شود، و استاف طلائى مسئول حدود ۵۰% کل موارد است. سایر پاتوژن‌هاى شایع در بزرگسالان ارگانیسم‌هاى باسیلى گرم منفى (پسودومونا، سراشیا، سالمونلا، اشریشیاکولی) هستند. سل، بروسلوز، هیستوپلاسموز، کوکسیدیوایدومایکوز، و بلاستومایکوز، از علل کمترى شایع استئومیلیت هستند. عفونت‌هاى ناشى از کانون عفونى مجاور (مانند زخم‌هاى پاى افراد دیابتی) اغلب چند میکربى هستند و احتمال دخیل بودن باکترى‌هاى گرم منفى و بى‌هوازى در آنها بیشتر است. همچنین، استفا طلائى علت عمده عفونت‌هاى بعد از عمل است، و استافیلوکوک‌هاى کوآگولاز منفى اغلب سبب عفونت در پروتزهاى مصنوعى مى‌شوند.


تظاهرات بالینى 

تظاهرات بالینى نیمى از بیماران مبتلا به استئومیلیت با درد مبهم در اندام مبتلا یا کمر (یا در استئومیلیت مهره‌ای، با درد ناشى از اندام مبتلا یا کمر (یا در استئومیلیت مهره‌ای، با درد ناشى از تحریک ریشه عصبی) به مدت ۳-۱ ماه و تب خفیف یا فقدان تب مراجعه مى‌کنند. در کودکان ممکن است علایم به‌صورت شروع حاد تب، تحریک‌پذیری، و لتارژی، با التهاب موضعى به‌مدت کمتر از ۳ هفته، تظاهر نماید. در معاینه بدنى ممکن است حساسیت نقطه‌ای، اسپاسم عضلانی، و سینوس تخلیه‌کننده (به‌ویژه در استئومیلیت مزمن یا عفونت مفصل مصنوعی) وجود داشته باشد.


تشخیص 

تشخیص استئومیلیت براساس کشت نمونه‌هاى مناسب تشخیص داده مى‌شود. اگر کشت‌هاى خون منفى باشد، چرک به‌دست آمده از آسپیراسیون سوزنى استخوان یا بیوپسى استخوان را باید کشت داد. کشت از محل‌هاى سطحى قابل اعتماد نیست. یافته‌هاى رادیوگرافى ساده ممکن است تا حداقل ۱۰ روز مثبت نشود، و ضایعات لیتیک ممکن است تا ۶-۲ هفته قابل رؤیت نباشند. اسکن رادیونوکلید استخوان ممکن است ظرف ۲ روز پس از عفونت مثبت شود. CT یا MRI ممکن است در اوایل بیمارى مثبت شوند و امکان دارد در تعیین محل ضایعات و شناسائى سکستروم و تجمعات بافت نرم کمک‌کننده باشند. ESR معمولاً بالا است ولى در پاسخ به درمان افت مى‌نماید.


درمان 

با درمان سریع، کمتر از ۵% بیماران مبتلا به استئومیلیت هماتوژن به بیمارى مزمن دچار مى‌شوند. آنتى‌بیوتیک‌ها را تنها هنگامى باید تجویز کرد که نمونه‌هاى مناسب براى کشت تهیه شده باشد. براى استئومیلیت حاد هماتوژن، باید آنتى‌بیوتیک‌هاى وریدى بر علیه ارگانیسم‌هاى شناسائى شده به‌مدت ۶-۴ هفته داده شود. در موارد پاسخ به ضعیف به درمان در ۴۸ ساعت اول یا وجود چرک تخلیه نشده یا وجود آرتریت عفونی، دبریدمان جراحى باید در نظر گرفته شود. در استئومیلیت مهره‌ای، جراحى همچنین در موارد ناپایدارى نخاع، اختلالات نورولوژیک جدید یا پیشرونده، یا آبسه‌هاى غیر قابل تخلیه بافت نرم لازم است.


درمان استئومیلیت مزمن عبارت است از درناژ کامل، دبریدمان سکستروم‌ها، و خارج کردن هر گونه وسیله مصنوعى (پروتز) به همراه ۶-۴ هفته درمان آنتى‌بیوتیکى که انتخاب آن براساس کشت استخوان صورت گرفته باشد. فلپ‌هاى پوستى و گرافت‌هاى استخوانى ممکن است باعث تسهیل بهبودى شوند. در صورتى‌که نوع ارگانیسم مشخص باشد، درمان آنتى‌بیوتیکى باید چند روز قبل از جراحى شروع شود. درمان مناسب براى استاف طلائى یا درمان تجربى در غیاب کشت مثبت شامل اگزاسیلین (۲ گرم وریدى هر ۴ ساعت) یا سفازولین (۲ گرم وریدى هر ۸ ساعت) است. در مان استئومیلیت گرم منفى باید براساس شناسائى ارگانیسم و تعیین حساسیت آن صورت گیرد. به‌ دلیل آنکه پسودومونا و آنتروباکتر مستعد مقاوم شدن در جریان درمان هستند، استئومیلیت ناشى از این ارگانیسم‌ها را با ید با ترکیبى از یک آمینوگلیکوزید (مانند توبرامایسین براى عفونت پسودومونا و جنتامایسین براى آنتروباکتر با دوزهاى mg/kg ۱/۷ هر ۸ ساعت) و یک آنتى‌بیوتیک بتالاکتام (مانند مزلوسیلین، ۳ گرم هر ۴ ساعت) درمان نمود.


از کینولونون‌ها (مانند سیپروفلوکساسین، ۴۰۰mg وریدى هر ۱۲ ساعت؛ یا لووفلوکساسین، ۵۰۰mg وریدى هر ۲۴ ساعت) به‌جاى آنتى‌بیوتکى بتالاکتام براى پسودومونا یا به تنهائى براى آنتروباکتر مى‌توان استفاده کرد. براى سایر عفونت‌هاى باسیلى گرم منفى استخوان، درمان براساس حساسیت ارگانیسم است و معمولاً شامل یک داروى منفرد، مانند یک سفالوسپورین (مثل سفازولین، ۲ گرم وریدى هر ۸ ساعت؛ یا سفتریاکسون، ۱ گرم وریدى هر ۱۲ ساعت) یا یک فلوروکینولون (مانند سیپروفلوکساسین ۴۰۰mg وریدى هر ۱۲ ساعت) است. در صورت حساس بودن ارگانیسم، از سیپروفلوکساسین خوراکى (۷۵۰mg هر ۱۲ ساعت) یا لووفلوکساسین (۵۰۰mg هر ۲۴ ساعت) متعاقب درمان وریدى یا به‌جاى آن مى‌توان استفاده کرد.